Archief voor categorie ‘Groeipijnen’

1

Fermé

Geplaatst onder Groeipijnen op September 14th, 2011 om 23:36 / 1 Reactie »

Toe. Schluss. Fermé.

Ik blog anders dan vroeger.

Kortere berichten.
Filmpjes.
Beelden.
Soms zonder enige uitleg.

Dus heb ik wat geschoven hier en daar.

Bon, vanaf nu is’t aldaar omdoen: http://www.bram.us/.
‘t zelfste. Maar dan in’t tengels.

O ja, ik woon al twee jaar niet meer in Gent.
‘t is maar dat ge’t weet.

2

Grote jongen

Geplaatst onder Groeipijnen op April 17th, 2011 om 14:14 / 2 Reacties »

Sinds onze Finn rondloopt (al een goede drie maand) bleef het even uit met nieuwe dingen die hij kon … z’n energie ging dan ook vollen bak richting het stabiel rondlopen (en klimmen) uit. De high five — waar we al lang op oefenen — lukte reeds heel vlot maar daar bleef het bij. Moeizaam kwam er nog af en toe — bij wijze van dada — een zwaaibeweging uit, maar meer niet.


Onze klimmer

Spraakgewijs was hij ook druk bezig met leren: z’n eerste woordje was aaike, welke hij bij het zien van de poes steeds uitslaakte, maar verder dan dat geraakte hij ook niet: het bleef vaak bij (grappig) brabbelen.

De voorbije week ging het plots pijlsnel vooruit:

  • Af en toe zegt hij mama of papa, hoewel hij nog niet goed weet wat tegen wie te zeggen (ik ben vaak ook mama volgens Finn).
  • De dada-beweging doet hij spontaner. Vorige week slaagde hij er in om ook het woord dada er bij te zeggen 🙂
  • Wanneer we kusje zeggen duurt het even, maar toch doet hij de kusjes beweging. Begin deze week verraste hij mij en de pepe door bij het binnenkomen bij hem thuis door menig kusjes — mét beide handen tegelijk! — uit te werpen! Midden deze week dan gaf hij een echt kusje aan z’n mama. Dolletjes!

  • Vaak houdt hij zich bezig met het verplaatsen van heel wat zaken (bvb. z’n speeltjes constant verleggen en doen), vandaag was hij op schok met een zware aarden plaat in de tuin en verzamelde hij kiezeltjes in de pot.

  • Zelf met een lepeltje eten begint te lukken. Waar hij vroeger enkel met z’n lepel wat in het eten zat te roeren en na vijf minuten op eten met z’n handen overschakelde kan hij nu effectief zaken op z’n lepel nemen en naar binnen spelen.
  • Dat hij met het fietske rond kan rijden heeft hij ook goed door, hoewel hij er soms nog achterstevoren op zit (en dan ook achteruit rijdt).

  • Vandaag kraamde hij kip uit, terwijl hij aan het kippenhok stond.
  • Bij’t spelen in de living gaat hij vaak spontaan op z’n poefke gaan zitten, een echte flinke kerel!

  • Af en toe ontdekt hij nieuwe delen aan z’n lichaam … vorige week was de tong aan de beurt.

  • Als hij een GSM of speelgoedtelefoon (of zelfs het bakje van de TV!) vast heeft en je zegt hallo brengt ie het toestel tot naast z’n oor en antwoordt ie ook iets in de vorm van een hallo

Zot gek hoe het hier vooruit gaat, en zeggen dat hij nog <em>maar</em> één jaar en vier maand jong is … neen, een baby’tje, dat is hij zeker en vast niet meer, onze flinke vent!

1

Struikgewas

Geplaatst onder Groeipijnen op February 18th, 2011 om 23:42 / 1 Reactie »

Deze avond in het Journaal:

“Wat ruist er door het struikgewas? Het antwoord op die vraag uit de beroemde sketch van Toon Hermans is een kwestie waar al dertig jaar lang geen antwoord op is gevonden. Toon Hermans zelf onthulde nooit wat het antwoord. Nu denken twee Nederlanders te hebben ontdekt wat het antwoord was.”


Wat ruist er door het struikgewas?

Het stuk in het Journaal ging verder dat twee Nederlanders de vraag hebben teruggebracht naar een passage uit een boek Kara Ben Nemsi, de held uit de woestijn van Karl May genaamd. In de Nederlandstalige versie van het boek komt de vraag “Wat ruist er door het struikgewas?” er in voor, als deel van een soldatenlied. Net zoals Toon Hermans het nooit vermelde (omdat hij waarschijnlijk niet eens wist!), komt het antwoord niet aan bod in het boek; een ander personage onderbreekt het lied.

Blijkt nu echter dat in de originele versie van het boek — Dürch und Wuste — het lied er wel volledig, dus mét antwoord, in staat:

“Was kraucht nur dort im Busch herum?
Ich glaub’, es ist Napolium.
Was hat er nur zu krauchen dort?
Frisch auf, Kam’raden, jagt ihn fort!

Wer hat nur dort im off’nen Feld’
Die roten Hosen hingestellt?
Was haben sie zu stehen dort?
Frisch auf, Kam’raden, jagt sie fort!”

Inderdaad, blijkt het dus Napoleon te zijn!?

Napoleon
De Napoleon sé (src)

Met Data Driven — het fake bedrijf van de mannen van Basta indien uw korte termijngeheugen u in de steek laat — in het achterhoofd vermoedde ik een hoax.

Eén GoogleBon later echter blijkt het verhaal nog waar ook te zijn: het boek staat integraal online op Project Gutenberg en de bewuste passage komt er inderdaad in voor … nou breekt m’n klomp!

3

Dienstmededeling

Geplaatst onder Groeipijnen op December 9th, 2010 om 16:08 / 3 Reacties »

Stond al een tijdje op Twitter en Facebook; Blijkbaar vergeten om hier te posten. *oops*


George/Georgette

Inderdaad, een broer of zit voor Finn (Ondertussen net geen jaar oud, 9kg130 wegend en 74,5cm groot — Ze worden zo vlug groot, meneer!), uitgerekend voor4 juni 2011 🙂

6

Sleutelbeen

Geplaatst onder Groeipijnen op October 5th, 2010 om 12:00 / 6 Reacties »

Vijf weken geleden ben ik op Herfstontmoeting ongelukkig ten val gekomen met m’n fiets: blijven steken op een drempeltje, over m’n stuur gevlogen, in m’n vlucht me kunnen draaien en knal op m’n schouder en deels op m’n hoofd gevallen. Meteen afgevoerd met de ambulance en in het AZ Turnhout werd de diagnose vrij snel gesteld: sleutelbeen gebroken, maar gelukkig niet verplaatst; enkel wat nivellatie tussen de beide delen van het bot.

Na een helse eerste week vol pijn ging het al snel beter: mits de nodige voorzichtigheid ging het al om me zelf terug aan te kleden en dergelijke. Op de computer werken ging ook, mits het nodige geklungel: met de linkerarm m’n rechterarm opheffen en op m’n keyboard leggen om te kunnen typen, vervolgens met de linkerarm de rechterarm opheffen en op de muis leggen om de cursor te verplaatsen, dan weer met de linkerarm … je snapt het wel 😉

(zijdelings: ik geloof langs kanten dat wielrenners negatief plassen nadat ze met een gebroken sleutelbeen ganse ritten/rondes uitrijden … dat kan niet met zo’n pijn!)

Aan de buitenkant was er trouwens niet veel te zien, buiten een énorme gele/blauwe plek die prachtig evolueerde (de rode striemen/lijnen zijn aftekeningen van m’n achtverband dat ik om had – en nog steeds heb) naargelang de dagen vorderden:

01/09/2010
01/09/2010 — De ene arm met de andere ondersteunen, want loslaten ging niet … pijn!

03/09/2010
03/09/2010

07/09/2010
07/09/2010 — De blauwe plek doet van mitose blijkbaar.

Na twee weken had ik een afspraak in het ziekenhuis van Deinze om opvolgfoto’s te laten nemen. In tegenstelling tot hetgeen ze in Turnhout bij de spoedopname zeiden, zie je op de foto’s dat de breuk heel duidelijk verplaatst is: de twee uiteinden zitten over elkaar en raken elkaar niet aan.

Schoon scheef is ook recht?!
Schoon scheef is ook recht?! (bovenaanzicht)

Schoon scheef is ook recht?!
Schoon scheef is ook recht?! (onderaanzicht)

Nu, dat kon nog goed komen aldus de behandelende arts in Deinze. De kalkvorming zou op beide uiteinden een knot vormen en eens ze elkaar aanraken, aan elkaar beginnen groeien. Indien dat niet het geval zou zijn, dan moet er op een operatie overgegaan worden om beide delen naast elkaar te krijgen en samen te houden met een plaat.

Het gekke aan bovenstaande foto’s is dat ik er weinig tot geen last van had op dat moment! Het acht-verband rondom m’n schouders was bij momenten meer ambetant dan de pijn. Het coole eraan is dat je de breuk die je ziet ook effectief kan voelen wanneer je langs m’n schouder voelt: het sleutelbeen stopt plots, maakt een sprongetje naar boven, om dan verder richting m’n hals te lopen.

De blauw-gele plek had zich ondertussen ook al netjes herschikt en geconcentreerd op het punt van impact tijdens de val:

22/09/2010
22/09/2010 — X marks the spot!

Vandaag, vijf weken na m’n ongeval, moest ik terug op controle. Na het nemen van de foto’s zag ik het meteen … er was praktisch geen verbetering te zien.

Opvolgfoto na vijf weken. Zoek de zeven verschillen!
Opvolgfoto na vijf weken. Zoek de zeven verschillen met hierboven!

Opvolgfoto na vijf weken. Zoek de zeven verschillen!
Opvolgfoto na vijf weken. Zoek de zeven verschillen!

De dokter bevestigde, na even nog zwaar aan m’n sleutelbeen te wroeten (pijn!), m’n vermoedens: er is weinig tot geen kalkvorming, de plaat zal er moeten komen. We kunnen nog acht weken wachten op de kalkvorming, maar dat zal niet veel uitmaken zegt hij.

De operatie die ik moet ondergaan gebeurt onder volledige verdoving en vereist nog een aansluitende nachtopname. Revalidatie zal vier tot zes weken duren: de eerste twee weken immobiel, dan twee weken m’n arm zachtjes aan strekken en vervolgens twee weken m’n arm 45° omhoog heffen. Na negen tot twaalf maanden tenslotte mag de plaat er uit.

Had het aan m’n dokter gelegen, dan lag ik volgende week al onder het mes. Gelukkig heb ik ‘m wat kunnen temperen zodat hij de operatie met drie weken heeft uit kunnen stellen … kwestie van nog heel wat zaken op het werk te kunnen regelen. De operatie is ook ‘s ochtends gepland; indien alles goed gaat zou de aansluitende nachtopname overbodig zijn.

1

Vertegenwoordiger

Geplaatst onder Groeipijnen op March 25th, 2010 om 14:20 / 1 Reactie »

Gisteren was ik de ganse dag op tour met de wagen, de ene student achter de ander op z’n stage gaan bezoeken. Eens kijken hoe ze’t doen, en nog de laatste richtlijnen omtrent hun tussentijdse evaluatie meegeven.

‘t Was nog tof, zo een ganse dag in de wagen. Een tour de flandres, van Nazareth via Kortrijk over Brugge tot in Gent. Beetje zoals een vertegenwoordiger; Maar dan zonder het kostuum; En zonder het verkoopspraatje. De stralende zon was de kers op de taart, en het gebrek aan toeristen op de autostrades was ook mooi meegenomen.

Een mens is toch rap content hé?

1

Buik

Geplaatst onder Groeipijnen op March 7th, 2010 om 14:24 / 1 Reactie »

Dat hij er rustig van wordt, ons maateke, zo op zijn buik. Op het ververskussen is hij daarnet er zelfs van in slaap gevallen.

O ja: 4kg850, 59,5cm ondertussen; Ze worden zo vlug groot, meneer!

1

Voetbal+Valentijn

Geplaatst onder Groeipijnen op February 14th, 2010 om 13:00 / 1 Reactie »

Knappe actie van Puma, die al drie dagen door m’n kop is blijven weergalmen:

It’s match day.
It’s Valentine’s day.
Leter your better half know how you feel.

De Italianen doen ook mee trouwens.

Vanavond spelen we tegen Brugge … ‘t zal spannend worden!

2

Sneeuw

Geplaatst onder Groeipijnen op February 1st, 2010 om 18:31 / 2 Reacties »

Februari; De eerste foto’s & films van dolle ski- en snowboardbraspartijen komen op Facebook terecht.

‘t Ziet er allemaal zeer tof uit. Het kriebelt vanbinnen. En toch weet ik niet hoe het voelt, zo om op latten/een snowboard te staan.

Ik geef toe, mijn eerste keer moet nog komen. Misschien in 2011?

5

Keelpijn (nogmaals vervolgd)

Geplaatst onder Groeipijnen op December 30th, 2009 om 23:00 / 5 Reacties »

Dinsdagavond (gisterenavond) arriveerden Eveline, Finn en ik in het UZ Gent zodanig dat Eveline opgenomen kon worden om de Takayasu (zie hier en hier) verder te onderzoeken. Gezien het al na 18u was, draaide de kassa van het UZ niet op volle toeren: één counter was open, de rest gesloten. Nadat een niet zo vriendelijke Nederlander de volle 20 minuten tegen Hilde van het onthaal aan het raaskallen was om iets van een 30 euro extra van zijn verzekering uit Nederland terug te kunen trekken — I kid you not — was het eindelijk aan ons.

  • “Dag mevrouw” — “Ja, ‘t is voor een opname bij de reumatologie, ze weten er van”
  • “OK. Sis-kaart bij mevrouw?” — “Hier zo.”
  • “Identiteitskaart?” — “Check!”
  • “Wit kaartje van’t UZ?” — “Dat ook ja, adres moet wel nog gewijzigd worden.”
  • “Geen probleem mevrouw, hier uw nieuw kaartje zie.” — “Merci!”
  • *wat getokkel op de computer*
  • “Tiens … wacht … keer bellen naar daar”

Om een lang verhaal — één van 40 minuten om precies te zijn — kort te houden: Wanneer Hilde van het onthaal Eveline — euh — “in de computer stak” belde ze naar die dienst reumatologie zodat zij haar een bed zouden toewijzen waarop Hilde vervolgens de opnamefiche van Eveline zou kunnen afdrukken. Veel gebel en gekeuvel later bleek dat de dienst reumatologie de week voordien reeds een record voor Eveline aangemaakt had en dat ze nu naast elkaar op die verschillende entries aan het werken waren waardoor ze maar op elkaar bleven wachten. Ach, ‘t is me ook vaak genoeg overkomen (werken op lokale vs. live data) dus echt kwalijk kan je het hen niet nemen; Onthouden doe je’t wel uiteraard.


Het UZ (detail) (bron)

Eindelijk geraakt waar we moesten zijn kwam de dokter langs om Eveline door alles te praten: bleek dat die vrij kort door den bocht ging en meteen over ladingen cortisone begon te praten en dat de borstvoeding zeker en vast stopgezet moest worden! Euh … toch wel even zwaar slikken eerlijk gezegd! Gelukkig was ze — nadat ze met “de prof” gebeld had — ietwat voorzichtiger geworden en gingen ze de remedie uitstellen tot na dat alle tests (en resultaten) terug waren om zo de borstvoeding niet onnodig in gevaar te brengen. Dat zou een tweetal weken duren, zodat we intussen de tijd zouden hebben om alles te regelen en te doen.

De geplande biopsie zou de ochtend nadien (vandaag) om 7u30 doorgaan, wat de avondopname verklaarde, en tegen 12u ‘s middags zou ze zeker naar huis mogen.

~

Vandaag om 11u kreeg ik van Eveline te horen dat haar onderzoek  last-minutegewijs pas om 14u30 zou doorgaan. Achteraf hoor ik echter van Eveline dat ze om 8u15 wakker geschoten is en zich afvroeg waarom niemand haar is komen halen waarop ze antwoordden dat het verschoven was … ik vermoed eerder dat iemand haar vergeten halen was eerlijk gezegd.


On her way …

Tegen 13u ben ik met Finn toegekomen op het UZ (er was geen afgekolfde melk meer op voorraad, dus we moesten wel zo vroeg richting UZ afzakken gezien Eveline daar reeds afgekolfd had) en hebben we net Eveline nog zien weggevoerd worden richting de bioptie. “Mevrouw zal een uurtje tot een uurtje een half weg zijn“, kreeg ik nog van de persoon die haar mee nam te horen. Allez bon, praise the lord voor iPhones en 3G om de tijd me tegemoet kwam door te komen zeker?

~

De batterij van de iPhone was reeds lange tijd morsdood; Het boekje over borstvoeding van voor naar achter uitgelezen; Alle verpleegsters waren eens naar “da schuun manneke” komen kijken; Finn was goed verzadigd en reeds enkele malen ververst; Ikzelf had honger als geen ander; De andere dame op de kamer had een koortsopstoot; Menig oud wijveke had ik op de gang reeds van me af geslagen; De nieuwe Blokken ging net beginnen en toen … toen werd Eveline — drie uur en dertig minuten nadat ze voor onderzoek meegenomen was — met bed en al naar binnen gerold; Finally!


Verzadigde knock-out Finn!

Tijdens die tijd hebben ze een biopt van een ader aan haar slaap genomen alsook een biopt van de dijspier om te zien of de ontsteking zich uitgespreid had of niet. Bovendien hebben ze een nieuwe echo van de halsstreek genomen om dat te vergelijken met het eerder verkegen beeld. De prof die de touwtjes in handen had, had als snel door dat het hier geen Takaysu Arteritis betreft … een last van een paar duizenden kilo van onze schouders; Oef!

Het beeld dat ze nu hadden was een compleet normaal en toonde geen enkele gelijkenis met dat van een week geleden. Na wat doorvragen van Eveline bleek dat de onsteking er heel goed zou kunnen gekomen zijn van haar episiotomie (aka, “knip”) tijdens de bevalling en zich vervolgens in haar hals gemanifesteerd zou hebben. De zwelling zou door een vochtophoping kunnen verklaard worden; Een andere mogelijkheid is dat er een adertje gescheurd is (waarschijnlijk door het persen tijdens de bevalling).

Om geheel zeker te zijn of er geen scheurtje/lek is gaan ze op 5 januari een MRI scan uitvoeren. Het uur van de scan ligt reeds vast en dat kan niet verschuiving aldus de dokter — als extra heeft ze de scan als prioritair geboekt … nu maar hopen dat het effectief zo zal zijn (het UZ ondertussen een beetje kennende …). Als contrastmiddel gaan ze afstappen van het gebruikelijke om de borstvoeding zeker en vast niet in het gedrang te brengen. Op 6 januari (de datum waarop Finn uitgerekend werd, nota bene) volgt een eindverslag door de behandelende arts.

~

Pfff, ik had me m’n kerstvakantie en eerste weken met Finn toch wel vrij anders voorgesteld. Nu, gelukkig is alles goed aan het aflopen (juist de MRI scan nog) en is er zo goed als niks aan de hand; Een énorme last van onze schouders.

Bij deze ook een bedanking aan de verpleegsters van het UZ omdat ze ons zo goed geholpen hebben deze namiddag (afkolfapparaat meerdere malen steriliseren, een voedingskussen te leen geven, een wegwerpflesje van de dienst materniteit gaan halen, melk warmen, etc.). Enige jammere echter is dat het UZ me niet meteen als ziekenhuis maar eerder als een fabriek overkwam …

As you were soldier, move along.

Nieuw in Gent?

Nieuw in Gent is het persoonlijke blog / online dagboek van Bram Van Damme en vertelt z'n belevenissen in en rond Gent sinds hij medio 2007 van Deinze naar Gent verhuisde. (meer)

Recente reacties

Advertenties