Nieuw in Gent

De laatste tijd blog ik minder. Hoe dat komt is simpel: het clichématige “tijdsgebrek”, maar zeker ook Twitter (en bijgevolg Facebook gezien alles wat ik op Twitter plaats als Facebook status tevoorschijn komt) waar alles in the heat of the moment beschikbaar komt. In het begin had ik het niet voor de term microblogging zoals ze Twitter bestempel(d)en, maar ik moet nu echter vaststellen dat het er wel op neerkomt …

• Een interessante finding wordt al gauw via Twitter verspreid,
• YouTube filmpjes die ik leuk vind — en bijgevolg favorite op YouTube — komen automagisch op Facebook tevoorschijn,
• Foto’s die op Flickr geplaatst worden komen meteen ook op Facebook terecht,
• Informatie over Franske (of iets anders, maakt niet uit) wordt op het moment zelf getweet waardoor een blogpost (die veel lijviger zou zijn) uit blijft,
• etc.

~

Vorige week was het opnieuw tranceFUSION, een mega event (7000 bezoekers) dat we met onze scoutsgroep organiseren. Gezien ik de voorbije twee jaar niet zo veel in Deinze meer vertoefde (maar daar komt binnenkort verandering in — verhuizen en zo) was het lang geleden dat ik sommige mensen in den lijve gezien had.

“Eeej, Bramus! lang geleden … oewist?”
— “Goed goed … ‘k weet niet of ge’t weet maar in januari …”
“Ja, worde gij papa hé!”
— “Euh?”
“Facebook hé man!

Gepakt op m’n eigen terrein … het doet een mens nadenken. Nu, ik zit geenszins te twijfelen of ik al dan niet te veel informatie te grabbel gooi —ikzelf heb er geen probleem mee, een mens mag gerust weten wat m’n doen en laten is. Op zo’n moment begin ik echter na te denken over het feit dat hoewel ik minder blog, ik meer informatie de wijde wereld instuur. Finaal gezien komt het dilemma “nu direct tweeten” of “later eens over bloggen” naar boven borrelen: Hou ik iets voor later om m’n blog nog actief te houden of richt ik me meer op het directe gebeuren à la Twitter/Facebook?

~

Woensdag waren we bij de gynaecoloog op maandelijkse controle, maar dat vertelde Twitter u al. Wat echter niet op Twitter kwam is feit dat Franske ondertussen 1200 grammen weegt en we voor de eerste maal het gezicht van hem gezien hebben! Onder het motto “pics or it didn’t happen” een foto:

Zij die het niet goed zien, hier een versie met wat extra markeringen bij …

Inderdaad, Franske is aan het “duimen” in de buik! How cool is that?! Verder hebben we ook nog Franske zijn neus gezien … en die heeft hij blijkbaar van de mama in spé meegekregen. *knorknor*

Ach, nog twee maanden en dan is ie er al, ons Franske!

Het ging iets té vlot naar mijn goesting de voorbije weken. De eerste verhuis verliep zonder problemen, onze tweede verhuis werd met een maand vervroegd, in de bank en op het stadhuis konden we alles op nog geen half uurtje regelen, de Telenet installateur konden we zonder morren vroeger laten komen, Xavier zijn camionette is vrij op onze geplande verhuisdag nu zondag, volk om mee te helpen verhuizen bood zich spontaan aan, … ja hoor, het ging vlotjes!

Tot vandaag … vandaag … laten we het zo stellen: today we ran out of luck.

Bon, even terugspoelen: Een goed uur geleden hadden we een afspraak op KPL76 om onze sleutels in ontvangst te nemen. Die afspraak werd vastgelegd door het immokantoor tussen de eigenaars en ons. De datum van afspraak werd bepaald op informatie die de eigenares van de huidige huurders gekregen heeft, gezien je de sleutels niet kan doorgeven indien de huidige bewoners er nog wonen. Rekenkundig niet zo moeilijk allemaal: je start bij datum X (viz. wanneer de huidige bewoners weg zijn) en alles na X is goed. Enige voorwaarde is uiteraard dat X juist is … en daar wringt nu net het schoentje.

Een kwartier voor onze afspraak – terwijl we zelf onderweg waren naar het huis – krijg ik telefoon van het immokantoor: Blijkbaar heeft de eigenares de datum die de huidige bewoners van KPl76 verkeerd gehoord (verstaanbaar gezien ze niet meer van de jongste is) waarop uiteraard alles … tjah, ik moet er geen tekeninkje bij maken zeker? Of net wel?

GRRRRR!

Nu, ondertussen zijn we reeds wat afgekoeld en hebben we ook nog een nieuwe datum gehoord: op 28 oktober zijn de huidige bewoners weg. Nóg minstens vier weken. Het zullen zware weken worden, zeker voor zo’n “ongeduldigaards” zoals wij.

Ik geef toe, ik ben fan van “Never get enough”, de nieuwe single van Das Pop. Telkens als ik het nummer hoor, gaat het volume wat de hoogte in. Het nummer zit muzikaal énorm goed in elkaar (vraag me niet hoe precies, ‘t is een buikgevoel) en een mens wordt er meteen vrolijk van.

Vandaag bovenstaande live performance tegengekomen — Ene om U tegen te zeggen eerlijk gezegd. De manier waarmee Bent van Looy en Reinhard Vanbergen (gitaar) het nummer naar voor brengen is meer dan schitterend. Semi geïmproviseerd (de helft van de band ontbreekt), perfect op elkaar ingespeeld (let op de instructies met snelle blikken en handbewegingen) en vol ambiance (let bvb op hoe Bent er het ritme in houdt).

Ja hoor, de good vibes springen er van af; Je zou van minder butterfly belly aches krijgen.

Heugelijk nieuws van de immomadam deze voormiddag: de eigenares van het huurhuis dat we op oog hadden heeft ons als nieuwe huurders gekozen! Deze week nog worden de puntjes op de i gezet (huurwaarborg en dergelijke) en vanaf 1 november kunnen we er in; I.am.excited!

Het huis dat we zullen huren is een rijhuis in de Karel Picquélaan te Deinze. Het huis is énorm ruim (de badkamer alleen al is 21m2!), goed gelegen (net nog in het centrum van Deinze, en aan de baan richting het werk te Gent), voorzien van een rustige tuin met veranda, een garage met aanpalend waskot, een ruime ingerichte keuken, drie (slaap)kamers, etc. Heb ik al gezegd dat het ruim is?

“Ons” huis, zoals het op de immosite stond (klik voor grote versie)

Goed gek trouwens wat men tegenwoordig moet doen om een huis te vinden: zoeken, zoeken, en nog eens zoeken. Eens je iets gevonden hebt wat je aanstaat moet je een kandidaatfiche invullen die dan aan de eigenaar doorgegeven wordt. Die eigenaar kiest dan — in ware lottostijl? — een winnaar uit alle kandidaten … een mens moet al veel geluk hebben om iets te vinden.

Nu, ik wil graag geloven dat ons Franske er voor iets tussen zat: in het vakje kinderen had ik “0 -> 1 op komst in januari” ingevuld, kwestie van een gevoelige snaar bij de eigenares te raken. Het vakje motivatie was — met zinnen zoals “een veilig en rustig plaatsje voor ons kindje” — een nog meer rechtstreekse aanval op het emotionele en waarschijnlijk de doorslaggevende factor. Ja hoor, dit verhaal zal — net zoals dat verhaal over het feit dat m’n vader Herwin ipv Erwin heet omdat m’n wijlen pépé bij de aangifte een druppel te veel op had — nog lang in de familie meegaan.

Bon, ik wijk af. Op 1 november is het dus zover. De aandachtige lezer zal opmerken dat m’n huidig huurcontract op 30 september vervalt, waardoor er een kloof van precies één maand ontstaat in m’n huurderstatus. Een oplossing werd reeds uitgedotkerd: in de tussentijd zal ik bij Eveline (en haar ouders) thuis intrekken … iets wat eigenlijk niet zo’n grote aanpassing zal vergen gezien ik tegenwoordig 3 dagen op 7 daar vertoef.

Nee, zover zal het niet komen

Dit zal tot gevolg hebben dat ik zowaar twee maal zal moeten verhuizen, maar dat zal goed meevallen gezien na de eerste verhuis niet alles uitgepakt hoeft te worden. Echt storen doet dat me trouwens niet, want het wordt er alleen maar beter op. Ach, dat het maar snel oktober/november is, want ik moet me énorm zwaar inhouden om niet nu reeds m’n boeltje in te pakken (om een idee te geven: in een vlaag van enthousiasme heb ik er voor gezorgd dat m’n zetel er reeds gedemonteerd bij staat)!

O ja, bij deze ook nog een dank aan iedereen voor de fijne reacties via Facebook & Twitter! Thank you lads & lassies!

Vandaag voor de derde maal bij de gynaecoloog op bezoek gegaan en nieuwe foto’s van “Franske” — tijdelijke koosnaam, kwestie van niet over “het” te moeten babbelen — laten trekken. Digitale sletten zoals we zijn hebben we dan maar meteen ook een filmpje van dat alles gemaakt.

Ondertussen 19 weken ver stelt Franske het goed: 20 cm groot, 285gram zwaar, vol energie en voor zover we konden zien zat alles op z’n plaats. Hoewel nog niet 100% zeker vermoedt de gynaecologe dat het effectief een “Franske” — en geen “Françoiseke” — zal zijn … volgende maand weten we het met zekerheid.

30/06/09, 62.1mm, 12w4d

Kwestie van een voorgaand bericht, in z’n context te plaatsen.

(Dit is een geprogrammeerde post, wij zitten nog steeds op het vliegtuig naar Australië)

De kogel is door de kerk. Per 1 oktober aanstaande zal ik verhuisd zijn. Correctie, zullen we verhuisd zijn. Inderdaad, Eveline en ik gaan samen wonen. Waar precies zijn we nog niet uit, maar vermoedelijk zal het niet in Gent zijn. Onze voorkeur gaat momenteel uit naar een huis ergens tussen Gent en Deinze … kwestie van de prijs wat te drukken en toch niet al te ver van het werk, de familie, de vrienden, etc. te wonen.

Gevolg van dit alles is uiteraard dat m’n studio vrij komt te staan vanaf dat moment. Zij die geïnteresseerd zijn, hieronder volgt het verkoopspraatje.

Gezellige studio op 2e verdiep onder het dak, gelegen in een authentieke en tevens uiterst rustige buurt geheel van de straatkant weg. Naast de studio zelf is er ook nog de gezellige tuin – met eettafel en stoelen – en de petanquebaan, weliswaar te delen met de andere bewoners (de bewoner van studio 1, net onder jou, en m’n huisbaas). Laat je echter niet misleiden door het feit dat de huisbaas op hetzelfde huisnummer woont, alles is volledig gescheiden. Centrum Gent op nog geen 5 minuutjes stappen (of 2 haltes met de tram); genoeg winkels in de buurt om jouw buik rond te eten; Een parkje 100 meter de deur uit; …

De tuin; ondertussen staat die mooi in bloei en werd ie opgeknapt.

De studio op zich valt op te delen in twee ruimtes die naadloos in elkaar overvloeien: inkom + keuken, met ook nog een toilet en een badkamer met douche; En dan nog een leef- en slaapruimte.

Keuken + toilet (deur links) + badkamer (deur rechts)

Stukje Leef- & Slaapruimte

Pano Leef & Slaapruimte (vanuit de zetel hierboven gezien)

Qua meubilair is er trouwens een oude kast, een commode, een keukenmeubel en een tafel met vier stoelen voorzien.

Onder andere deze tafel zit in de prijs inbegrepen

De studio komt vrij op 1 oktober en de huurprijs bedraagt € 600 + € 50 kosten (water & elektriciteit). De kabel voor tv/Telenet is voorzien, alsook een telefoonlijn. Een aansluiting voor een wasmachine is niet voorzien, maar de wasmachine van de huisbaas (welke beneden in een kot apart staat) kan gebruikt worden. Verder kan een huisdier, mits overleg met de huisbaas.

Stuur gerust een mailtje of laat een reactie na indien interesse Te laat, het is al verhuurd

Op het einde van het studietraject dat onze studenten afleggen is er een vier maand durende stage gepland, met een stageboek en presentatie tot gevolg. Waar de meesten nog hun slag in de presentatie kunnen slaan door “wat op hun taal te letten“, gaat – taalkundig, niet inhoudsmatig – meer dan driekwart op z’n bek in het geschreven stuk (viz. het stageboek).

Zinnen die geen zinnen zijn, onderwerpen en/of lijdende voorwerpen die plots ontbreken, het door elkaar gebruiken van de tegenwoordige en verleden tijd … in één zin, het neerschrijven van spreektaal (op een blog kan dit uiteraard, maar in een technisch rapport?!), het gebruik van énorm korte zinnen al dan niet in combinatie met het schrijven in een ware “liefste dagboek”-stijl, … en dan heb ik het nog niet eens over dt fouten gehad (een handvol per pagina vormt geen uitzondering!)

Bij navraag bij m’n collega’s blijkt dat de studenten die ik begeleidde niet de enige zijn; zowaar bij elke docent doet deze situatie zich voor. Wat hen vooral opvalt is dat het verschil in “schrijfkunde” tussen de voorbije jaren en het huidige afstudeerjaar markant is.

Op zo’n momenten begin ik me uiteraard vragen te stellen over de opleiding van onze studenten: Hoe komt dat zij hun moedertaal onkundig zijn? Is dit enkel binnenin onze richting, of is – ruimer gezien – de kwaliteit van het vak Nederlands in het humaniora erop achteruit gegaan?

Uiteraard is er het alomtegenwoordige gebruik van chat- en smstaal wat hier zeker een rol in speelt. Echter geloof ik niet dat die dé grote boosdoener is want geef toe, dit kan toch niet zomaar van de ene op de andere dag (in dit geval jaar)? Er zou dan toch eerder een geleidelijke overgang waargenomen moeten worden, niet?

Dat onze taal in dergelijke richting devolueert doet me even stilstaan (én bloggen), … en ik ben blijkbaar niet de enige.

Na vier jaar trouwe dienst heeft m’n amazonegroene Berlingo het goed zitten: het chronische olielek (onderaan) blijft maar duren en een reparatie zou me alweer een bak geld kosten … de kost zou niet te verantwoorden zijn om de twaalf jaar oude bolide z’n leven met (in het beste geval) een jaartje te verlengen.

Met 290.000 km op de teller werd beslist om naar iets nieuw uit te kijken. Toeval of niet, maar m’n garagist had net een zes jaar oude Berlingo ter verkoop binnen. Eén telefoontje naar de boekhouder en heel wat wikken & wegen later volgde deze avond een testrit en heb ik maar meteen getekend ook … het moet er toch van komen vóór de volgende keuring (november) en gezien m’n kalender (reizen, lessen voorbereiden, tranceFUSION) komt nu het “minst slecht” uit. Indien alles goed gaat heb ik ‘m volgende week ergens, net voor ons vertrek naar Australië.

De Berlingo die ik vanaf volgende week zal bezitten is net zoals m’n huidige een Multispace: lekker veel bergruimte. Enig verschil is dat het een recenter model is mét schuifdeuren (iets wat ik wel mankeerde aan m’n huidige), een bagagedrager, wat venstertjes in het dak en een stier (ivp een ezel) op de achterkant gekleefd.

En dan is er uiteraard nog het kleur. Een Googlebon vertelt me dat het “Sahara Gold Metallic” is … en zeg  nu zelf, dat klinkt toch wel een bak stoerder dan goudkleurig, niet?

Nog negentien keer slapen en het is zover. Die dag, de derde juli, zitten Mickel, Koen, m’n vriendin Eveline en ikzelf op het vliegtuig richting Australië. Drie weken later, de vijfentwintigste, staan we hier terug op Belgisch grondgebied. ‘t Zal kort zijn, maar heel intens.

De geplande tour is niet van de minste: op twee weken tijd rijden we praktisch gans de oostkust af, goed voor zo’n 3000km. Daarbij willen we uiteraard zo veel mogelijk zien, doen en vooral genieten.

De “Bountystranden” op Whitsundays

Zoals je kan zien in de planning hieronder hebben we al vrij snel twee dagen rijden ingepland (08/07 en 09/07). Reden hiervoor is vrij simpel: het is er winter en we willen zo snel mogelijk richting Noorden trekken om er de warmte op te zoeken

• Vrijdag 03/07 & zaterdag 04/07: Vlucht Brussel > Sydney
• Zondag 05/07: Arrival Sydney (6AM) + Visit Sydney (mét Jetlag)
• Maandag 06/07: Jeep afhalen en naar Blue Mountains aanzetten
• Dinsdag 07/07: Blue Mountains / Katoomba
• Woensdag 08/07: Leaving the Blue Moutains and driving North (tussenstop: Oxley Wild Rivers of Barrington Tops)
• Donderdag 09/07: Leaving the Blue Moutains and driving North (eindstop: Byron Bay / Lamington National Park)
• Vrijdag 10/07: Byron Bay / Lamington National Park
• Zaterdag 11/07: Drive Byron Bay -> Bunya Mountains (of Fraser Island indien clearance voor Jeep OK)
• Zondag 12/07: Bunya Mountains / Fraser Island
• Maandag 13/07: Drive Bunya Mountains / Fraser Island > Whitsundays
• Dinsdag 14/07: Whitsundays
• Woensdag 15/07: Drive Whitsundays > Cairns, QLD
• Donderdag 16/07: Cairns
• Vrijdag 17/07 > dinsdag 21/07: Diving (3d training + 2d liveaboard)
• Woensdag 22/07: Daintree National Park
  
• Donderdag 23/07: Vlucht Cairns > Sydney
• Vrijdag 24/07: Sydney + Vlucht Sydney > Brussel
• Zateradag 25/07: 4PM: Arrival Brussel

De tour zelf kan je ook op de interatieve Google Maps versie bekijken. Dat de tour ambitieus is staat buiten twijfel, bewijze onderstaand – ietwat primitieve – kaartje dat de geplande weg/afstand in z’n context plaatst:

De tour hebben we onlangs nog met een Australiëkenner, Erwin genaamd,  doornomen en bijgestuurd. Tijdens de gesprekken werd hijzelf zodanig enthousaist dat hij meteen mee wou … waarop wij allen het uiteraard nóg meer zagen zitten. Na die vergadering hadden we allen een gevoel van “Ok, waar is dat vliegtuig waar we nu meteen op kunnen springen?“.

Bijkomend wist Erwin ons massa’s handige weetjes te vertellen: modder uit bottines kloppen of je geraakt niet makkelijk voorbij de border patrol, rits van de tent steeds naar boven toedoen – kwestie van de slangen/spinnen buiten te houden, Cooper’s Ale en VB (Victory Bitter) zijn de bieren die je er moet drinken, eetgelegenheden serveren vaak geen drank maar dan kan je snel even in de er naast gelegen drankenzaak bijtanken, etc. Altijd handig zo’n zaken!

Daintree National Park

Vanavond spreken we nog een laatste keer af, kwestie van de puntjes op de i te zetten: Wie neemt wat mee? Is de reservatie van de Jeep 100% in orde? Kopen we daar kampeermateriaal of kunnen we – de kilolimitatie op de bagage in acht nemende – ons eigen materiaal meebrengen? Heeft iedereen twee foto’s voor het duikbrevet? … Check, check, check en doublecheck!

Ach, dat het maar gauw de derde juli is; We zien het allemaal méér dan goed zitten!