Sinds Eveline terug was uit het ziekenhuis na de bevalling van Finn had ze last van wat keelpijn. Na een dag besloten we – omdat het niet beterde – om bij de aptotheker iets te gaan halen; uiteraard niet te straf gezien dat invloed kan hebben op de borstvoeding. Een dag later bleek het toch niet zo goed te helpen en vermoedde Eveline dat het haar schildklier of zo was.
Dan maar een bezoek bij de dokter vastgelegd (via het web, dat kan tegenwoordig allemaal) voor de dag erna. Toen ze terugkwam was het blijkbaar nog niet helemaal duidelijk: volgens de dokter was het niet haar schildklier noch haar keel maar “iets anders”. Een bezoek bij de radioloog zou meer duidelijkheid brengen.
Gisteren ging ze dan maar om foto’s en kwam het resultaat bij haar huisarts binnen waarop die dat naar ons doorbelde: takayasu arteritis aldus de radioloog (doch nog niet 100% zeker)
Euh, say what?! Een Googlebon later blijkt dat toch iets vrij ernstig (ontsteking van de aderen als ik het goed begrijp) maar – mits de nodige medicatie – treatable is. Echter, de medicatie is prednisone (In non-House lingo: cortisone) samen met steroids waardoor het ganse borstvoedingsverhaal in het water valt en onze wolk van vreugde sinds de komst van Finn mooi uit elkaar spat.
Als kers op de taart moet Eveline nu maandag voor 3 dagen in het UZ binnen om een angio en een biopsie van een ader ter hoogte van de slaap uit te laten voeren om zo de diagnose definitief vast te stellen, waarop de behandeling van start kan gaan.
En zeggen dat het met iets banaal als keelpijn begon …