Nieuw in Gent

Dat hij er rustig van wordt, ons maateke, zo op zijn buik. Op het ververskussen is hij daarnet er zelfs van in slaap gevallen.

O ja: 4kg850, 59,5cm ondertussen; Ze worden zo vlug groot, meneer!

Dinsdagavond (gisterenavond) arriveerden Eveline, Finn en ik in het UZ Gent zodanig dat Eveline opgenomen kon worden om de Takayasu (zie hier en hier) verder te onderzoeken. Gezien het al na 18u was, draaide de kassa van het UZ niet op volle toeren: één counter was open, de rest gesloten. Nadat een niet zo vriendelijke Nederlander de volle 20 minuten tegen Hilde van het onthaal aan het raaskallen was om iets van een 30 euro extra van zijn verzekering uit Nederland terug te kunen trekken — I kid you not — was het eindelijk aan ons.

• “Dag mevrouw” — “Ja, ‘t is voor een opname bij de reumatologie, ze weten er van”
• “OK. Sis-kaart bij mevrouw?” — “Hier zo.”
• “Identiteitskaart?” — “Check!”
• “Wit kaartje van’t UZ?” — “Dat ook ja, adres moet wel nog gewijzigd worden.”
• “Geen probleem mevrouw, hier uw nieuw kaartje zie.” — “Merci!”
• *wat getokkel op de computer*
• “Tiens … wacht … keer bellen naar daar”

Om een lang verhaal — één van 40 minuten om precies te zijn — kort te houden: Wanneer Hilde van het onthaal Eveline — euh — “in de computer stak” belde ze naar die dienst reumatologie zodat zij haar een bed zouden toewijzen waarop Hilde vervolgens de opnamefiche van Eveline zou kunnen afdrukken. Veel gebel en gekeuvel later bleek dat de dienst reumatologie de week voordien reeds een record voor Eveline aangemaakt had en dat ze nu naast elkaar op die verschillende entries aan het werken waren waardoor ze maar op elkaar bleven wachten. Ach, ‘t is me ook vaak genoeg overkomen (werken op lokale vs. live data) dus echt kwalijk kan je het hen niet nemen; Onthouden doe je’t wel uiteraard.

Het UZ (detail) (bron)

Eindelijk geraakt waar we moesten zijn kwam de dokter langs om Eveline door alles te praten: bleek dat die vrij kort door den bocht ging en meteen over ladingen cortisone begon te praten en dat de borstvoeding zeker en vast stopgezet moest worden! Euh … toch wel even zwaar slikken eerlijk gezegd! Gelukkig was ze — nadat ze met “de prof” gebeld had — ietwat voorzichtiger geworden en gingen ze de remedie uitstellen tot na dat alle tests (en resultaten) terug waren om zo de borstvoeding niet onnodig in gevaar te brengen. Dat zou een tweetal weken duren, zodat we intussen de tijd zouden hebben om alles te regelen en te doen.

De geplande biopsie zou de ochtend nadien (vandaag) om 7u30 doorgaan, wat de avondopname verklaarde, en tegen 12u ’s middags zou ze zeker naar huis mogen.

~

Vandaag om 11u kreeg ik van Eveline te horen dat haar onderzoek  last-minutegewijs pas om 14u30 zou doorgaan. Achteraf hoor ik echter van Eveline dat ze om 8u15 wakker geschoten is en zich afvroeg waarom niemand haar is komen halen waarop ze antwoordden dat het verschoven was … ik vermoed eerder dat iemand haar vergeten halen was eerlijk gezegd.

On her way …

Tegen 13u ben ik met Finn toegekomen op het UZ (er was geen afgekolfde melk meer op voorraad, dus we moesten wel zo vroeg richting UZ afzakken gezien Eveline daar reeds afgekolfd had) en hebben we net Eveline nog zien weggevoerd worden richting de bioptie. “Mevrouw zal een uurtje tot een uurtje een half weg zijn“, kreeg ik nog van de persoon die haar mee nam te horen. Allez bon, praise the lord voor iPhones en 3G om de tijd me tegemoet kwam door te komen zeker?

~

De batterij van de iPhone was reeds lange tijd morsdood; Het boekje over borstvoeding van voor naar achter uitgelezen; Alle verpleegsters waren eens naar “da schuun manneke” komen kijken; Finn was goed verzadigd en reeds enkele malen ververst; Ikzelf had honger als geen ander; De andere dame op de kamer had een koortsopstoot; Menig oud wijveke had ik op de gang reeds van me af geslagen; De nieuwe Blokken ging net beginnen en toen … toen werd Eveline — drie uur en dertig minuten nadat ze voor onderzoek meegenomen was — met bed en al naar binnen gerold; Finally!

Verzadigde knock-out Finn!

Tijdens die tijd hebben ze een biopt van een ader aan haar slaap genomen alsook een biopt van de dijspier om te zien of de ontsteking zich uitgespreid had of niet. Bovendien hebben ze een nieuwe echo van de halsstreek genomen om dat te vergelijken met het eerder verkegen beeld. De prof die de touwtjes in handen had, had als snel door dat het hier geen Takaysu Arteritis betreft … een last van een paar duizenden kilo van onze schouders; Oef!

Het beeld dat ze nu hadden was een compleet normaal en toonde geen enkele gelijkenis met dat van een week geleden. Na wat doorvragen van Eveline bleek dat de onsteking er heel goed zou kunnen gekomen zijn van haar episiotomie (aka, “knip”) tijdens de bevalling en zich vervolgens in haar hals gemanifesteerd zou hebben. De zwelling zou door een vochtophoping kunnen verklaard worden; Een andere mogelijkheid is dat er een adertje gescheurd is (waarschijnlijk door het persen tijdens de bevalling).

Om geheel zeker te zijn of er geen scheurtje/lek is gaan ze op 5 januari een MRI scan uitvoeren. Het uur van de scan ligt reeds vast en dat kan niet verschuiving aldus de dokter — als extra heeft ze de scan als prioritair geboekt … nu maar hopen dat het effectief zo zal zijn (het UZ ondertussen een beetje kennende …). Als contrastmiddel gaan ze afstappen van het gebruikelijke om de borstvoeding zeker en vast niet in het gedrang te brengen. Op 6 januari (de datum waarop Finn uitgerekend werd, nota bene) volgt een eindverslag door de behandelende arts.

~

Pfff, ik had me m’n kerstvakantie en eerste weken met Finn toch wel vrij anders voorgesteld. Nu, gelukkig is alles goed aan het aflopen (juist de MRI scan nog) en is er zo goed als niks aan de hand; Een énorme last van onze schouders.

Bij deze ook een bedanking aan de verpleegsters van het UZ omdat ze ons zo goed geholpen hebben deze namiddag (afkolfapparaat meerdere malen steriliseren, een voedingskussen te leen geven, een wegwerpflesje van de dienst materniteit gaan halen, melk warmen, etc.). Enige jammere echter is dat het UZ me niet meteen als ziekenhuis maar eerder als een fabriek overkwam …

As you were soldier, move along.

Eerst en vooral: merci voor de reacties allemaal (via deze blog, Facebook, Twitter, …); ze doen deugd, echt wel!

Ondertussen zijn we een paar dagen verder en gaat het eigenlijk heel goed met Eveline. De last die ze had (zijnde de keelpijn) is sinds een viertal dagen over waardoor ze geen pijnstillers meer moet nemen. Niet dat de ‘ziekte’ weg is, maar zonder extra overlast is het uiteraard aangenamer om er mee om te moeten gaan.

Bijkomend goed nieuws is dat de vroedvrouw bepaalde zaken aangaande cortisone opgezocht heeft en dat blijkt dat het wel combineerbaar zou zijn met borstvoeding geven: slechts 1 procent zou via de melk naar de baby gaan, waarna er slechts 1 procent (van die 1 procent) effectief in hem zou geraken. Uiteraard hangt alles af van de dosis cortisone, maar op het eerste zicht zou Eveline toch borstvoeding blijven kunnen geven.

Indien bovenstaande niet mogelijk zou zijn kan er mogelijks nog een andere oplossing op gevonden worden maar enkel indien de halfwaardetijden (de tijd waarin de hoeveelheid stof tot de helft gereduceerd wordt, bekend van de C-14 datering methode en toepasbaar op alle stoffen) goed zijn. Indien die goed zit zou er een scenario waar er een deel van de afgekolfde melk weggegoten moet worden tot stand kunnen komen.

Halfwaardetijden grafiek
(let niet op het woord Radioactiviteit, stond reeds op de illustratie)

Stel – *stel* – bvb. dat Eveline elke week een spuit moet krijgen en dat na 1 dag na toedienen ervan de hoeveelheid cortisone niet meer schadelijk voor Finn zou zijn, dan kan Eveline de melk gedurende één dag afkolven & weggieten en de andere dagen toch borstvoeding geven (die ene dag valt dan te overbruggen met eerder afgekolfde melk). Opnieuw: alles hangt af van de dosis en indien die te veel zou zijn de manier van toedienen, het aantal toedieningen, de halfwaardetijd, etc.

Verder is het onderzoek dat nu gepland was ingekort tot een nacht en een (voormid?)dag. Morgenavond (dinsdagavond) moet Eveline omstreeks 18u “binnen” en de dag erna mag ze weer naar huis. Omdat we onze Finn niet mee willen nemen naar het ziekenhuis (waarom hem een dag tussen de zieke mensen plaatsen als het ook anders kan?) heeft Eveline de voorbije dagen praktisch constant melk zitten afkolven zodanig dat ik hem met de fles kan voeden terwijl zij in het ziekenhuis ligt.

Normaal gezien hebben we genoeg melk op voorraad, maar alles zal afhangen van de eetlust van onze Finn … de laatste dagen is hij nog meer dan anders onverzadigbaar, we vermoeden z’n eerste groeispurt! Indien hij zo doordrinkt zal hij zeker de drie kilo passeren net na nieuwjaar me dunkt!

Finn Van Damme — ° 12/12/09 12:15 —2,550kg — 49cm

Nog iets meer dan een maand …

Update 2009/12/14: ‘t was dus niet “iets meer dan een maand”, onze jongen is te vroeg geland

De laatste tijd blog ik minder. Hoe dat komt is simpel: het clichématige “tijdsgebrek”, maar zeker ook Twitter (en bijgevolg Facebook gezien alles wat ik op Twitter plaats als Facebook status tevoorschijn komt) waar alles in the heat of the moment beschikbaar komt. In het begin had ik het niet voor de term microblogging zoals ze Twitter bestempel(d)en, maar ik moet nu echter vaststellen dat het er wel op neerkomt …

• Een interessante finding wordt al gauw via Twitter verspreid,
• YouTube filmpjes die ik leuk vind — en bijgevolg favorite op YouTube — komen automagisch op Facebook tevoorschijn,
• Foto’s die op Flickr geplaatst worden komen meteen ook op Facebook terecht,
• Informatie over Franske (of iets anders, maakt niet uit) wordt op het moment zelf getweet waardoor een blogpost (die veel lijviger zou zijn) uit blijft,
• etc.

~

Vorige week was het opnieuw tranceFUSION, een mega event (7000 bezoekers) dat we met onze scoutsgroep organiseren. Gezien ik de voorbije twee jaar niet zo veel in Deinze meer vertoefde (maar daar komt binnenkort verandering in — verhuizen en zo) was het lang geleden dat ik sommige mensen in den lijve gezien had.

“Eeej, Bramus! lang geleden … oewist?”
— “Goed goed … ‘k weet niet of ge’t weet maar in januari …”
“Ja, worde gij papa hé!”
— “Euh?”
“Facebook hé man!

Gepakt op m’n eigen terrein … het doet een mens nadenken. Nu, ik zit geenszins te twijfelen of ik al dan niet te veel informatie te grabbel gooi —ikzelf heb er geen probleem mee, een mens mag gerust weten wat m’n doen en laten is. Op zo’n moment begin ik echter na te denken over het feit dat hoewel ik minder blog, ik meer informatie de wijde wereld instuur. Finaal gezien komt het dilemma “nu direct tweeten” of “later eens over bloggen” naar boven borrelen: Hou ik iets voor later om m’n blog nog actief te houden of richt ik me meer op het directe gebeuren à la Twitter/Facebook?

~

Woensdag waren we bij de gynaecoloog op maandelijkse controle, maar dat vertelde Twitter u al. Wat echter niet op Twitter kwam is feit dat Franske ondertussen 1200 grammen weegt en we voor de eerste maal het gezicht van hem gezien hebben! Onder het motto “pics or it didn’t happen” een foto:

Zij die het niet goed zien, hier een versie met wat extra markeringen bij …

Inderdaad, Franske is aan het “duimen” in de buik! How cool is that?! Verder hebben we ook nog Franske zijn neus gezien … en die heeft hij blijkbaar van de mama in spé meegekregen. *knorknor*

Ach, nog twee maanden en dan is ie er al, ons Franske!

Heugelijk nieuws van de immomadam deze voormiddag: de eigenares van het huurhuis dat we op oog hadden heeft ons als nieuwe huurders gekozen! Deze week nog worden de puntjes op de i gezet (huurwaarborg en dergelijke) en vanaf 1 november kunnen we er in; I.am.excited!

Het huis dat we zullen huren is een rijhuis in de Karel Picquélaan te Deinze. Het huis is énorm ruim (de badkamer alleen al is 21m2!), goed gelegen (net nog in het centrum van Deinze, en aan de baan richting het werk te Gent), voorzien van een rustige tuin met veranda, een garage met aanpalend waskot, een ruime ingerichte keuken, drie (slaap)kamers, etc. Heb ik al gezegd dat het ruim is?

“Ons” huis, zoals het op de immosite stond (klik voor grote versie)

Goed gek trouwens wat men tegenwoordig moet doen om een huis te vinden: zoeken, zoeken, en nog eens zoeken. Eens je iets gevonden hebt wat je aanstaat moet je een kandidaatfiche invullen die dan aan de eigenaar doorgegeven wordt. Die eigenaar kiest dan — in ware lottostijl? — een winnaar uit alle kandidaten … een mens moet al veel geluk hebben om iets te vinden.

Nu, ik wil graag geloven dat ons Franske er voor iets tussen zat: in het vakje kinderen had ik “0 -> 1 op komst in januari” ingevuld, kwestie van een gevoelige snaar bij de eigenares te raken. Het vakje motivatie was — met zinnen zoals “een veilig en rustig plaatsje voor ons kindje” — een nog meer rechtstreekse aanval op het emotionele en waarschijnlijk de doorslaggevende factor. Ja hoor, dit verhaal zal — net zoals dat verhaal over het feit dat m’n vader Herwin ipv Erwin heet omdat m’n wijlen pépé bij de aangifte een druppel te veel op had — nog lang in de familie meegaan.

Bon, ik wijk af. Op 1 november is het dus zover. De aandachtige lezer zal opmerken dat m’n huidig huurcontract op 30 september vervalt, waardoor er een kloof van precies één maand ontstaat in m’n huurderstatus. Een oplossing werd reeds uitgedotkerd: in de tussentijd zal ik bij Eveline (en haar ouders) thuis intrekken … iets wat eigenlijk niet zo’n grote aanpassing zal vergen gezien ik tegenwoordig 3 dagen op 7 daar vertoef.

Nee, zover zal het niet komen

Dit zal tot gevolg hebben dat ik zowaar twee maal zal moeten verhuizen, maar dat zal goed meevallen gezien na de eerste verhuis niet alles uitgepakt hoeft te worden. Echt storen doet dat me trouwens niet, want het wordt er alleen maar beter op. Ach, dat het maar snel oktober/november is, want ik moet me énorm zwaar inhouden om niet nu reeds m’n boeltje in te pakken (om een idee te geven: in een vlaag van enthousiasme heb ik er voor gezorgd dat m’n zetel er reeds gedemonteerd bij staat)!

O ja, bij deze ook nog een dank aan iedereen voor de fijne reacties via Facebook & Twitter! Thank you lads & lassies!

Vandaag voor de derde maal bij de gynaecoloog op bezoek gegaan en nieuwe foto’s van “Franske” — tijdelijke koosnaam, kwestie van niet over “het” te moeten babbelen — laten trekken. Digitale sletten zoals we zijn hebben we dan maar meteen ook een filmpje van dat alles gemaakt.

Ondertussen 19 weken ver stelt Franske het goed: 20 cm groot, 285gram zwaar, vol energie en voor zover we konden zien zat alles op z’n plaats. Hoewel nog niet 100% zeker vermoedt de gynaecologe dat het effectief een “Franske” — en geen “Françoiseke” — zal zijn … volgende maand weten we het met zekerheid.

30/06/09, 62.1mm, 12w4d

Kwestie van een voorgaand bericht, in z’n context te plaatsen.

(Dit is een geprogrammeerde post, wij zitten nog steeds op het vliegtuig naar Australië)

Vorige week ben ik na het werk even binnegesprongen bij m’n ex-collega Thomas. Het was énorm lang geleden dat ik nog eens een pit-stop bij hem hield; Zeker als je weet dat het slechts 200 meter wandelen van mijn tot zijn voordeur is! Reden van bezoek was dat Thomas en z’n vrouw Debbie een tweetal weken geleden trotse ouders geworden zijn, van een flinke jongen Gaspaer.

Het is wel schattig, zo’n kleine baby, moet ik eerlijk toegeven; Met moeite kwam ie boven de fles champagne uit (als je dan nog eens weet dat Gaspaer – net zoals ik – een maand te vroeg eruit gerold is…), z’n vel was nog veel te groot voor z’n lijfje, etc.

En ja hoor, krijsen kan hij, de kleine Gaspaer, maar dat hield me niet tegen om de ouders m’n babysit-skills (heb ik die?) aan te bieden, mocht het eens nodig zijn.

Bij deze nogmaals m’n felicitaties aan de ouders!